தமிழ் இலக்கியத்தில் செழிக்காமல் போன சிந்தியல் வெண்பா!

தமிழ் இலக்கியத்தில் வெண்பா என்பது முக்கியமான செய்யுள் வகையாகும். கடுமையான இலக்கண விதிகளைக் கொண்ட இந்த வெண்பா, குறள் வெண்பா, சிந்தியல் வெண்பா, நேரிசை வெண்பா, இன்னிசை வெண்பா, பஃறொடை வெண்பா என ஐந்து வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதில் மூன்று அடிகளைக் கொண்டு அமைவது சிந்தியல் வெண்பா ஆகும். முதல் இரண்டு அடிகளில் தலா நான்கு சீர்களும், இறுதி அடியில் மூன்று சீர்களும் இடம்பெறும். குறைந்த சொற்களில் ஒரு முழுமையான கருத்தை வெளிப்படுத்தும் தன்மை இதன் சிறப்பாகும்.

இரண்டு அடிகளைக் கொண்ட குறள் வெண்பாவுக்கும், நான்கு அடிகளைக் கொண்ட வெண்பாவுக்கும் இடைப்பட்ட வடிவமாக இது விளங்குகிறது. ஜப்பானிய ஹைக்கூ கவிதைகளைப் போல சுருக்கமாகவும் அழுத்தமாகவும் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் சிந்தியல் வெண்பாவுக்கு உள்ளது.

இருப்பினும், சங்க இலக்கியங்கள் மற்றும் சங்கம் மருவிய கால இலக்கியங்களில் இந்தப் பா வகையின் பயன்பாடு மிகவும் குறைவாகவே காணப்படுகிறது. ஆசாரக்கோவை நூலைத் தவிர, சிந்தியல் வெண்பாவை அதிக அளவில் பயன்படுத்திய தனி நூல்கள் கிடைக்கவில்லை.

பெருவாயின் முள்ளியார் இயற்றிய ஆசாரக்கோவை நூலில் இடம்பெற்றுள்ள 100 வெண்பாக்களில் 53 பாடல்கள் சிந்தியல் வெண்பா வகையைச் சேர்ந்தவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த நூலில் அன்றாட வாழ்க்கை ஒழுக்கங்கள், நன்றியுணர்வு, இன்சொல், கல்வி, பெரியோரை மதித்தல் உள்ளிட்ட பல கருத்துகள் இடம்பெற்றுள்ளன.

சிந்தியல் வெண்பா இலக்கியத்தில் அதிகம் வளர்ச்சி பெறாததற்கு அதன் கடுமையான இலக்கண விதிகளும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. குறிப்பாக, மூன்று அடிகளுக்குள் தளை தட்டாமல், ஒரு கருத்தை முழுமையாகவும் தெளிவாகவும் வெளிப்படுத்துவது புலவர்களுக்குச் சவாலாக இருந்திருக்கலாம்.

மேலும், இந்த வகையில் உருவாக்கப்பட்ட பழைய நூல்கள் காலப்போக்கில் அழிந்திருக்கலாம் அல்லது இலக்கண நூல்களில் எடுத்துக்காட்டாகக் கொடுக்கப்பட்ட பாடல்களை இலக்கண ஆசிரியர்களே உருவாக்கியிருக்கலாம் என்றும் கட்டுரையாளர் தனது கருத்தை முன்வைத்துள்ளார்.

தமிழ் இலக்கணத்தில் தனித்துவமான இடம் பெற்றிருந்தும், இலக்கிய வளர்ச்சியில் போதிய இடத்தைப் பெறாமல் போன சிந்தியல் வெண்பாவின் வரலாற்றையும் அதன் அரிய தன்மையையும் இந்தக் கட்டுரை எடுத்துரைக்கிறது.